Przez wieki medycyna była sztuką (ars medici), nauką zaczęła stawać się dopiero w czasach nowożytnych wraz z rozwojem filozofii naturalnej i powstaniem kliniki. To właśnie wtedy, w wiekach XVI-XVIII, narodziły się podstawy nowych paradygmatów medycznych, które w pewnym stopniu kształtują myślenie medyczne i przesądy związane z leczeniem po dziś dzień. Wśród najważniejszych teorii medycznych czasów nowożytnych należy wymienić jatroastrologię, jatrochemię i jatrofizykę, które – przez odrzucenie patologii humoralnej – dały asumpt do nowego spojrzenia na ciało człowieka i trapiące je choroby.

Naukowe teorie i nowożytne sztuki medyczne

Medycyna wewnętrzna i teorie medyczne

Alchemia (lub inaczej spagiria), której początki należy wiązać ze starożytnymi Egipcjanami i średniowiecznymi Arabami, łączyła
w sobie elementy osobnych dziedzin ówczesnej nauki: fizyki, medycyny, metalurgii, astrologii itd.

Rozwój chirurgii

W epoce nowożytnej pogłębiał się, zapoczątkowany w średniowieczu, rozdział chirurgii od medycyny. W odróżnieniu od medyków kształconych na uniwersytetach, chirurgów przyuczano do zawodu w systemie cechowym albo w wyspecjalizowanych korporacjach zawodowych. Sytuacja zmieniła się dopiero w XVIII w.

Epoka epidemii: dżuma, syfilis i ospa

Niemiecki historyk medycyny, Robert Juette, stworzył przed kilkoma laty tzw. społeczny model epidemii, w celu zrozumienia zjawisk epidemicznych, zachodzących w społeczeństwach dawnych i współczesnych.